خاطرات مشترک

در کوچه های شهر عشق
جا مونده رد پای تو
با خاطرات مشترک
دل میشه هم صدای تو
تو میگی از شبی که بود
خورشید اسیر میله ها
پروانه های شهر نور
در بند سرد پیله ها
میگی تو از پرنده ای
با اوج آبی هم نفس
روزی به جرم پر زدن
شد آشنای یک قفس
یه آسمون پرنده بود
با آرزوی پر زدن
در یک زمین مشترک
خود را به هر خطر زدن
زخمی شدن پرنده ها
در زیر تازیانه ها
اما پرنده ای نشد
پاپند دام و دانه ها
بازم بگو ازون شبا
هم بند آشنای من
از اون شبای بی کسی
ای نای هم نوای من
امروز تو آسمون شهر
خورشید عزیز لاله هاست
آزادی پرنده ها
مدیون ایثار شماست
کوچه به کوچه کو به کو
میام من از پی صدات
به سمت روشنای عشق
هم پای هرچه ردپات